मेरो कथा

घर छोडेर परदेश हिँडेको त्यो दिन

रङ्गिन सपनाहरुको झोला बोकेर हिडेको पनि झण्डै महिनौ भएछ । त्यो हरियो पासपोर्ट हातमा समाएर देश

परदेशी छोराको चिठ्ठी–अामा सानीको हेर विचार गर्नु !

प्यारी आमा, परदेशि छोराको नमस्कार   म आउँछु आमा एक दिन डाडाँ घरे साहुको ऋण चुक्ता

मुक्ति प्राप्तीमा हिँडेकी म, आफैँ उन्मुक्त नभएपछी

वर्गिय रुपमा होस् या लैङ्गिक रुपमा समानता, अन्याय, बिभेद सबैखाले अत्याचारको अन्त्य गरि शुसभ्य समान समाजको

युद्धको अधुरो प्रेम

जब कसैसंगको गहिरो प्यारमा चुर्लुम्म डुबिन्छ नि अनि संसार जितेको आभाष हुँदो रहेछ । हो म

म यस्तो कथा लेख्छु

जिन्दगीको यात्रामा सँगै हिँड्छु भन्ने साथीका पाइला म सँगै चलेनन् । उसको साथ रहेन, नरम हात

वाह परदेश ! कठै म परदेशी !!

वाह प्रदेश ! कठै म प्रदेशी !! वाह परदेश ! न रात न दिन, झलमल्ल बत्ती

धुमिल सम्झनामा पहिलो युद्धको संखनाद

बाहिर बम पड्किरहेको थियो । गोलिको बर्षात भैरहेको सुनिन्थ्यो । बजार तल थियो । प्रहरी चौकी

कथा/ फेरि कोरिया आएँ

   शनिबार साथीहरू जम्मा भएर रमाइलो गर्ने चलन हुन्छ बिदेशमा । कोहि बाहिर घुम्न निस्किन्छन् त

मेरो डायरीका पाना

आज झण्डै चार वसन्त वितिसक्नै आँटेछ, उसको याद त कायमै छ । हुन पनि उसको र

शाहीसत्ता द्वारा बलात्कृत किशोरीहरूको कथा

२०५७ साल वैशाख १० । त्यो दिन बिहानै मनुजी (श्रीमती मनु हुमागाईं) दुईवटी केटीका साथमा मेरो